عاشق نشو که .........

خیلی وقته که ندیدمت گلم*بی قرارم تا ببینمت گلم تو سکوت پشت این پنجره ها* چشم براتم تا ببینمت گلم پیشکش نگاه تو قلب منه* منت چشمای تو عمر منه همه هستیم به فدای تو گلم* کاشکی بودی اما نیستی ای گلم کاشکی پرنده ای بودم* پر میزدم رو بومتون شاید یه روز پنجره هارو وا کنی* آبم بدی دونم بدی عشق و خودت یادم بدی* اما ازم خسته شدی پرم ندی گریه هات مرهم دردهای منه* بی صداست به عشق فریاد شدنه آسمون به احترام گریه هات* ابرهاشو وا میکنه داد میزنه نفسهای آخر آه ای خدا* دارم اینجا جون میدم هی بی صدا من میخوام یه بار دیگه ببینمت* ای خدا برس به دادم

یه طاق پارچه مشکی* یه آگهی ترحیم

یه سینی خرما از سن

نوشته شده توسط محمد حسین در پنجشنبه هفدهم خرداد 1386 ساعت 21:45 موضوع | لینک ثابت

http://java-ir.blogfa.com/

ياد ديروز بخير

 من و تو

        هر دويمان

            روبروي خورشيد

                   در صف نور خدا

                         پيش دروازة عشق

       دل من در تو تپيد

                        دل تو در من و تنهايي من

ياد آن روز بخير

         روز تنهاي ما

               روز نجواي سخن

                       روز عاشق شدنم

در سكوت مهتاب

      من و تنهايي من

              تو و تنهايي خويش

                         تا سحر بيداريم

                              از غم دوري خود

                                       با خدا مي ناليم

من نشاني از تو ندارم، اما نشاني ام را براي تو مي نويسم: در عصرهاي انتظار،به ‏حوالي بي کسي قدم بگذار خيابان غربت را پيدا کن و وارد کوچه پس کوچه هاي ‏تنهايي شو! کلبه ي غريبي ام را پيدا کن ، کنار بيد مجنون خزان زده و کنار مرداب ‏آرزوهاي رنگي ام! در کلبه را باز کن و به سراغ بغض خيس پنجره برو! حرير ‏غمش را کنار بزن! مرا خواهي ديد با بغضي کويري که غرق عصاره ي انتظار پشت ‏ديوار دردهايم نشسته

نوشته شده توسط محمد حسین در چهارشنبه نهم خرداد 1386 ساعت 17:48 موضوع | لینک ثابت

بی تو طوفان زده ی دشت جنونم

صید افتاده به خونم

تو چه سان می گذری

غافل از اندوه دورنم

بی من از کوچه گذر کردی و رفتی

قطره ای اشک درخشید به چشمان سیاهم

تا خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم

تو ندیدی نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتی

چون در خانه ببستم

دگر از پای نشستم

گوییا , زلزله آمد

گوییا , خانه فرو ریخت سر من

بی تو من در همه ی شهر غریبم

بی تو کس نشنود از این دل بشکسته صدایی

بر نخیزد دگر از مرغک پربسته نوایی

تو همه بود و نبودی

تو همه شعر و سرودی

چه گریزی ز بر من که ز کویم نگریزم

گر بمیرم ز غم دل

با تو هرگز نستیزم

منو یک لحظه جدایی

نتوانم نتوانم

بی تو من زنده نمانم

با هم ...

 صداقت چيست؟ صداقت يعني وقتي يک نفر به چشمات نگاه ميکنه بهش صادقانه نگاه کني نه از روي هوس نيرنگ ريا و هر چيز ديگه. صداقت يعني وقتي حرف مي زني تک تک کلماتت بوي پاکي و خلوص بده. صداقت يعني وقتي راه مي ري با خودت روراست باشي بدوني کجا ميري و آيا رفتنت لازمه يا نه. صداقت يعني فکر و ذهنت رو در سيطره خودت داشته باشي نه اينکه اونها تو رو در سيطره خودشون داشته باشند که بتونند تو رو همه جا ببرند. صداقت يعني وقتي با يک نفر دوست ميشي دوستيت صادقانه باشه نه اينکه دوستيت صداقت يعني وقتي يک نفر يک رازي بهت ميگه اونو تو دريچه قلبت وارد کني و درش قفل بزني و جلوش بنويسي ورود ممنوع. صداقت يعني وقتي يک نفر ازت يک کمکي ميخواد بي ريا کمک کني نه براي قرض شخصي و ... . صداقت يعني وقتي درس مي خوني کار ميکني فقط براي خدا باشه و خدمت براي بنده هاي پاک اون. صداقت يعني وقتي از در خونه بيرون مي ياي اول يه نگاه به آسمون بندازي وبعدبا ياد خدا راه بيفتي . صداقت يعني خيلي چيزا يعني پاکي ايمان محبت عشق و هزارتا چيز ديگه و اگه سعي کني اينها را داشته باشي مطمئن باش به خيلي چيزها مي رسي. موفق باشي پس حالا شروع کن

نوشته شده توسط محمد حسین در پنجشنبه سی ام فروردین 1386 ساعت 18:28 موضوع | لینک ثابت

باز هم از زن و از فلوت   

-وقتی زنی باز می گردد

                           این چنین از کلمات

                                         باید برایش فرش قرمز پهن کرد-

-دور میز

خرده های لیوانی شکسته

و زن برگشته از کلمات

دیگر هر چه کبودی

هر چه گریه

هر چه زخم

به گردش نمی رسند-

زن می بیند ،قرمز

و راه می رود

در پیراهنی آبی،

به یاد می آورد

                بنفش رنگ ابهام است.

حالا کلمات از دور

سایه هایی محوند؛

اگر نگاه کند،

           نگاه نمی کند؛

می رود بر سکو

پر می شود تالار

از رنگ طلایی صدای ساز

نوشته شده توسط محمد حسین در پنجشنبه شانزدهم فروردین 1386 ساعت 19:13 موضوع | لینک ثابت

سلام

سلامي كه گرماي آن از مهياگاز و كيفيت سينجرگاز و نوع آوري نيك كالا با ضمانت 5 ساله اميدوارم صميمانه بوسه مرا پذيرا باشي و آنرا با چسب دوقلوي 5 دقيقه اي جلاسنج به لبانت بچسباني. امشب با تمام غمهايم كنار مهيا گاز نشسته ام و با خودكار بل اين نامه را مي نويسم زيرا اين نام نيك است كه مي ماند، هنگامي كه از من جدا شدي و آن نگاه سرد را از من گذراندي اين فقط ضد يخ كاسپين بود كه پيكر يخ زده ام را آب كرد و اين بيمه آسيا و ايران بود كه آسايشم را فراهم كرد، همانطوركه نياز امروز پشتوانه فردا است بايد اعتراف كنم كه نگاهت اثر عجيبي بر كاست دنا و طه بر جا گذاشته. دلم مي خواهد بر قله بينالود سفر كنيم و در لابلاي كوه هاي سر به فلك كشيده بهانه نمكي بخوريم. بيا تا راه سخت و طاقت فرساي زندگي را با پژو پرشياي جديد كه افتخار ملي است آغاز كنيم و با روغن ترمزهاي سپهر و فومن شيمي آسوده خاطر سفر كنيم. بيا تا پيچهاي زندگي را با ابزار مهدي باز كنيم و عشقمان را با ساختمان از پيش ساخته شده ي بانك مسكن بهتر آغاز كنيم و سقفش را ايزوگام شرق كنيم. و آن را با كاغذ ديواري نائين زينت دهيم و مانند خانه سبز همه اش را سبز كنيم و اتاقهايش را با فرش محتشم كاشان و ستاره كوير يزد رنگين كمان كنيم

بيا تا دلهاي سوخته مان را با كرم ضد آفتاب ب ب ك مرهم بگذاريم، بيا روزهايمان را با خمير دندان داروگر 2 كه حاوي فلورايد است آغاز كنيم و عشقمان را با صداي بلند از دل دوو پخش جديد پارس پخش كنيم و اشكمان را با دستمال كاذغي نرمه پاك كنيم.بيا تا دست در دست هم دهيم به مهر ميهن خويش را كنيم آباد

هر وقت خواستي بدوني کسي دوستت داره تو چشاش نگاه کن تا عشقو تو چشاش ببيني اگه نگات کرد عاشقه، اگه خجالت کشيد برات ميميره اگه سرشو انداخت پايين ويه لحظه رفت توي فکر بدون که بدون تو ميميره اگه سرشو انداخت و خنديد و حرفو عوض کرد بدون که دوستت نداره…

آن زمان که خورشيد قلب من برای هميشه غروب کرد
آن زمان که خونی که در رگهايم جاری بود برای هميشه خشکيد
آن زمان که لبهايم برای هميشه بسته شد
آن زمان که افکارم من را تنها در ميان آسمان رها کردند
آن زمان که تنها جسمم از ميان رفت روحم به پرواز در آمد
آن زمان من مرده ام
وشب هنگام برای يک بار و آخرين بار من را در خوابت ببين
ببين که چگونه تمام استخوانهايم و تمام افکارم در گمنامی وتنهايی پوسيدند
و من از ميان رفتند
و آن لحظه من تنها يک چيز دارم
و آن خداوند يکتاست که بيشتر از هميشه به او نزديک شده
اما آنگاه مطمين باش
که برای اولين بار از نبودن تو شادانم و افسوس گذشته را نخواهم خورد
زيرا در نبود تو خداوند را در کنار خود احساس می کنم
احساسی واقعی که از تمام وجودم سر چشمه ميگيرد
کوچهايی که ميان من و تو بود از فردا نگفت
از رويای زيبای دنيا نگفت
از سبزی دست های پر محبتت هيچ نگفت
کوچه ای ساکت بود بی خروش بی عشق بود
نميدانم چرا؟
کوچه ای که ميان من و تو بود زيبا نبود

يكي از بازپرسان پرونده‌ تجاوز و قتل دختر 14 ساله‌ عراقي توسط پنج سرباز آمريكايي شهادت داد كه اين سربازان به نوبت قرباني را مورد تجاوز قرار داده و سپس يكي از سربازان پس از كشتن والدين و خواهر پنج ساله‌ قرباني، با شليك گلوله به سر قرباني او را كشته است.

به گزارش ايسنا، به نقل از خبرگزاري آسوشيتدپرس، بنيامين بيرس، بازپرس جنايي پرونده گفت: متجاوزان هنگامي كه براي شرب خمر و ورق بازي دور هم جمع شده بودند، تصميم به انجام اين حمله گرفته‌اند.

بيرس با استناد به اظهارات جيمز پي باركر، يكي از متهمان گفت كه اين سربازان پس از انجام قتل به سر پست‌هاي خود بازگشته‌اند.

اين اظهارات در دومين روز جلسه‌ رسيدگي به پرونده‌ تجاوز و قتل عبير قاسم حمزه، دختر 14 ساله‌ عراقي و قتل والدين و خواهر وي صورت گرفت.

اين دادگاه تعيين خواهد كرد كه آيا سربازان متهم بايد در دادگاه نظامي حاضر بشوند يا خير؟

اين پنج سرباز به نام‌هاي جيمز پي باركر، پل اي كورتز، جسي وي اسپيلمن، برايان ال هوارد به همراه استيون دي گرين (متهم اصلي پرونده) به تجاوز و قتل متهم هستند.

آنتوني يريبه، سرباز ششم به كوتاهي در گزارش نقشه‌ اين سربازان براي حمله به خانه‌ي قرباني متهم است.

استيون دي گرين كه در ماه ژوئن (خرداد) در كاروليناي شمالي دستگير شده در دادگاه فدرال به اتهامات خود مبني بر تجاوز و قتل اعتراف نكرد.

بيرس گفت، جيمز پي باركر در اظهارات خود در 30 ژوئن گفته است كه پيش از حمله اقدام به شرب خمر و ورق بازي كرده‌اند.

به گفته‌ بيرس، باركر اعتراف كرده پس از اين كه آن‌ها به نوبت قرباني را مورد تجاوز قرار داده‌اند دي گرين وي را با شليك يك گلوله به سرش كشته است و سپس چندين بار به جسد وي شليك كرده است.

باركر افزود، دي گرين سپس نفت چراغ روشنايي را روي جسد وي ريخته است.

اين در حاليست كه باركر در اظهارات خود نگفته كه چه كسي قرباني را آتش زده است.

بيرس هم‌چنين به نقل از اعترافات باركر عنوان داشته والدين و خواهر پنج ساله‌ دختر عراقي نيز از سوي دي‌گرين به قتل رسيده‌اند

ای سر چشمه ی محبت
ای عشق واقعی
چگونه ستایشت کنم در حالی که قلبت از محبت بی نیاز است
چگونه ببوسمت وقتی که عشقت در وجودم جاری میشود
بگزار نامت را تکرار کنم نامت زیباست دلنشین است
چه داشته ای که اینگونه مرا تلسم کرده ای
من اینگونه نبودم تو عشق را با من آشنا کردی
تو هوای دلم را با طراوت کردی
زمانی که با تو هستم به آسمان به بیکران برواز میکنم
پس بدان دوستت دارم گرچه پایان راه را نمیداند

نوشته شده توسط محمد حسین در دوشنبه نهم بهمن 1385 ساعت 16:43 موضوع | لینک ثابت

شب سردی بود و من افسرده .راه دوری است و پایی خسته.تیرگی هست و چراغی مرده

   میکنم تنها از جاده عبور.دور ماندند ز من ادمها.سایه ای از سر دیوار گذشت.

   غمی افزود مرا برغمها.فکرتاریکی واین ویرانی.بیخبرامد تا با دل من.قصه ها سازکند پنهانی

   نیست رنگی که بگوید با من .اندکی صبر سحرنزدیک است . هردم این بانگ برارم ازدل

   وای این شب چقدر تاریک است.خنده ای کو که به دل انگیزم.قطره ای کو که به دریاریزم 

   صخره ای کو که بدان اویزم.مثل این است که شب نمناک است.دیگران را هم غم هست به دل

   غم من لیک غمی غمناک است

 ای کاشکی غم تو نصیب دلم شدی
                                                       تا با غم تو خاطر خود شاد کردمی
خسرو نیم که بر لب شیرین طمع کند
                                                      باری همان وظیفه فرهاد کردمی
آن شد که در مقابل رخسار وقامتت
                                                     وصف لطافت گل و شمشاد کردمی
گر با دلم خیال تو میساخت پیش از این
                                                     والله که از وصال تو کی یاد کردمی
با من اگر جنایت عشقت قرین شدی
                                                      دل را زقید عقل خود آزاد کردمی
همچون حسین نامه هستی دریدمی
                                                   آنگاه درس عشق تو بنیاد کردمی

.........(شعر از عارف جلیل القدر حسین حلاج)

نوشته شده توسط محمد حسین در یکشنبه هشتم بهمن 1385 ساعت 15:28 موضوع | لینک ثابت

 نديدي چشامو وقتي لرزيد از عشق تو نديدي اشکامو وقتي غلتيد از عشق

 تو پا نذار رو قلبم پلکامو نيازار ميميرم براي تو آره دوست دارم اي رازه من

نرو چشاتو ديدم و شکستم بيصدا تو که منو نميخواستي چرا پا روي قلبم

 گذاشتي ظالم تو که دوسم نداشتي چرا پا روي قلبم گذاشتي ظالم ظالم

 تو بيوفا تو با ناز و ريا چه حقي داشتي که بشکني دل منو ظالم اي همصدا

 تو با ناز واداچه حقي داشتي که بشکني دل منو

نوشته شده توسط محمد حسین در دوشنبه یازدهم دی 1385 ساعت 16:27 موضوع | لینک ثابت

وای خدای من

باز من تونستم یه آپ کوچولم بذارم

 ای ستاره ها که بر فراز اسمان

        با نگاه خود اشاره گر نشسته اید

                 ای ستاره ها که از ورای ابرها

                         بر جهان ما نظاره گرنشسته اید

اری این منم که دردل سکوت شب

           نامه های عاشقانه پاره میکنم

                 ای ستاره ها اگر به من مدد کنید

                         دامن ازغمش پرازستاره میکنم 

با دلی که بویی از وفا نبرده است

      جور بیکرانه و بهانه خوشتراست

               در کنار این مصاحبان خودپسند

                   نازوعشوه های زیرکانه خوشتر است

ای ستارهها چه شد که در نگاه من

     دیگر ان نشاط و نغمه و ترانه مرد

              ای ستارهها چه شد که برلبان او 

                     اخر ان نوای گرم عاشقانه مرد؟

جام باده سرنگون و بسترم تهی

   سر نهاده ام به روی نامه های او

         سر نهاده ام که درمیان این سطور

                    جستجوکنم نشانی از وفای او

نوشته شده توسط محمد حسین در دوشنبه چهارم دی 1385 ساعت 16:28 موضوع | لینک ثابت

من اين را از صميم قلب ميگويم ، که اي خالق که اي محبوب ، اگر روزي

 غبار غم به روي ماه او ديدي ، بيا عمر مرا بستان ، که اورا در غم و اندوه ،

 و با چشمي زغمها تر، نبينم من

فصل حقيقي عشق لحظه ايست که ،
دريابيم تنها ماييم که عاشقيم ،
و کس ديگري چون ما عاشق نبوده ،
و هيچکس ديگري چون ما عاشق نخواهد بود

چرا غمها نمي دانند ،
که من غمگينترين غمگين دنيايم ،
بيا اي دوست با من باش ،
که من تنهاترين تنهاي دنيايم

خدايا عاشقش هستم ، خدا دستم به دامانت ،

فصل حقيقي عشق لحظه ايست که ،

نوشته شده توسط محمد حسین در شنبه بیست و هشتم مرداد 1385 ساعت 17:36 موضوع | لینک ثابت

شاید این آخرین پست من باش

پس دوستان مرا حلال کنن و مرا ببخشن

يا رب چه چشمه ايست محبت که من از آن          يک قطره آب خوردم و دريايي گريستم

پروانه سوخت شمع فرو مرد شب گذشت       اي واي من که قصه دل نا تمام ماند

در پاي کتابت همه کس نام نويسند    من گم شده عشق توام نام ندارم

هديه عاشق
عاشقي محنت بسيار کشيد   تا لب دجله به معشوقه رسيد
نشده از گل رويش سيراب        که فلک دست گلي داد به آب
نازنين چشم به شط دوخته بود      فارغ از عاشق دلسوخته بود
ديد در روي شط آيد به شتاب      نوگلي چون گل رويش شاداب
گفت به به چه گل رعنايي است     لايق دست چو من زيبايي است
حيف از اين گل که برد آب اورا     کند از منظره ناياب او را
زين سخن عاشق معشوقه پرست     جست در آب چو ماهي از شَست
خوانده بود اين مثل آن مايه ناز        که نکويي کنو در آب انداز
خواست که آزاد کند از بندش      اسم گل برد و در آب افکندش
گفت رو تا که ز هجرم برهي      نام بي مهري بر من ننهي
مورد نيکي خاصت کردم      از غم خويش خلاصت کردم
باري آن عاشق بيچاره چو بط     دل به دريا زدو افتاد به شط
ديد آبي است فراوان و درست     به نشاط آمد و دست از جان شست
دست و پايي زد و گل را بربود      سوي دلدارش پرتاب نمود
گفت کاي آفت جان سنبل تو     ما که رفتيم بگير اين گل تو
بکنش زيب سر اي دلبر من     ياد آبي که گذشت از سر من
جز براي دل من بوش مکن     عاشق خويش فراموش مکن
خود ندانست مگر عاشق ما       که ز خوبان نتوان خواست وفا
عاشقان را گر همه آب برد      خوب رويان همه را خواب برد

اي اشک هر چه ريزمت از ديده زير پاي        بينم هنوز بر سر مژگان نشسته اي

چون آخرین پستمه سعی کردم شعرها و عکسهایی را

بگذارم که به احساس الانم نزدیکن 

نوشته شده توسط محمد حسین در چهارشنبه بیست و پنجم مرداد 1385 ساعت 17:37 موضوع | لینک ثابت